En dan is je lief ineens hartpatiënt

Alsof de vloer onder je voeten verdwijnt....Dat wat je niet wilde horen komt langzaam binnen, tranen wellen op en vragen vliegen door mijn hoofd....Wat als een gewone controle begon, eindigden in een periode vol spanning, onzekerheden en een zware herstelperiode....

Vakantie naar Zuid Amerika was net geboekt, eindelijk even samen op nieuw avontuur na een heftige periode, we waren er zo aan toe. Even de boel de boel laten en samen een nieuwe cultuur ontdekken, de jungle in op zoek naar dieren die we alleen van de plaatjes kennen en mijn verjaardag vieren op de Galapagos eilanden. Genieten van elkaar....

Na de katheterisatie viel deze droom op dat moment in duigen, verlieten we het ziekenhuis met een berg medicijnen, een lange wachttijd en heel veel onzekerheid. Op dat moment denk je dat je er gewoon doorheen gaat, maar diep van binnen zit er enorm veel angst ...wat als?

Na minstens 9 weken wachten, net voor mijn verjaardag kwam het telefoontje waar we al die tijd op wachtte, maar die ik eigenlijk ook niet wilde horen. Nu werd alles werkelijkheid, en moest hij echt die zware operatie ondergaan, die goed zou gaan, daar had ik alle vertrouwen in... Hem achterlaten in het ziekenhuis was zo vreselijk moeilijk, ik was totaal in tranen...Daar stond ik dan, helemaal alleen, vol met emoties.....Bang, verdrietig & machteloos...Op dat moment moest ik alles uit handen geven, en volledig vertrouwen op de artsen.

Na een nacht vol tranen en urenlang voor me uit staren brak eindelijk de ochtend aan, samen met de jongens stak ik kaarsjes aan, bracht ze naar school en probeerde wat te werken...Ik had een afspraak ingepland om de tijd te doden, maar wat duurde het lang. Eindlijk kwam het telefoontje, de operatie was goed gegaan, vier omleidingen. Hij werd naar de IC gereden. Wat een opluchting, mijn lief was er weer...

Het gevoel wat erdoor je heen gaat als je daar je lief ziet liggen, in zijn blauwe ok jasje, aan allerlei slangen en apparaten en een blik die soort van afwezig is door de medicatie komt als een baksteen binnen. Dit wil je niet! Dit is niet eerlijk, zo jong en dan al hartpatiënt, maar ook zo dankbaar dat juist mijn moeder zo aangedrongen heeft op een onderzoek in het ziekenhuis, en dat we het voor konden zijn....De volgende dag begon de ellende, van zuurtsof te kort die maar niet weg wilde, hele heftige hartkloppingen alsof hij constant de marathon liep en die ook niet minder werden tot een maag die er na de narcose geen zin meer in had en ermee stopte. Geen enkel medicijn heeft die week zijn werk kunnen doen, en dus knapte hij ook maar niet op, en had enorm veel pijn. Met als dieptepunt de zaterdag, na een week vol onzekerheden, verdriet & onmacht. Ik zal nooit zijn blik vergeten toen ik binnenkwam, een smekende blik die me vroeg om hulp, een kamer vol met verpleging...Ik kreeg een klap in mijn gezicht en kon alleen maar huilen....De verpleegster legde me alles uit, hoe heftig het geweest was, nu wisten ze waar het vandaan kwam, maar eerst moest die maag leeg om eventueel een shock toe te dienen om te zorgen dat zijn hart weer in een normaal ritme zou komen. Gelukkig is het niet zover gekomen...Op de ccu, zat ik naast zijn bed, en vielen we samen in slaap. Ik was kapot van de hele week, de spanningen, de heftige emoties en het heen en weer rijden. De medicatie werd na ruim twee uur toegediend via een infuus, bizar hoe de hartslag ineens zo snel naar beneden kan worden gehaald. Gelukkig, het werkte...

Vanaf dat moment ging het bergopwaarts, wat me weer hoop gaf, ik zag hem zo snel opknappen! na 12 dagen mocht ik hem eindelijk weer mee naar huis nemen, een emotioneel moment voor ons beide. Voor de verpleging nam ik een cadeautje mee, een theelepeltje waar ik de tekst 'bonzend hart'  in had geslagen, toepasselijk. Die nacht deed ik geen oog dicht, ik luisterde naar zijn ademhaling, hoorde ik hem nog wel. Uitgerust was ik niet, maar Eugene had eindelijk weer goed geslapen na de gehorige nachten in het ziekenhuis.

En dan begint het, veel pijn, frustratie, niks mogen en niks kunnen doen. Al die medicatie die je ineens moet innemen, een flinke confrontatie met de werkelijkheid. Last van een soort slapende huid door het doorsnijden van de zenuwen, een naar gevoel, die tot op de dag van vandaag nog steeds aanwezig is en misschien altijd zo blijven. Een van de dingen die je niet wordt verteld. Langzaam hobbelen we verder, voor velen is het allang weer achter de rug, voor ons is het een proces, een lange weg om te verwerken wat er allemaal is gebeurd, en wat er allemaal is veranderd. Acceptatie, voor hem maar ook voor mij. Hoe zal hij zich herstellen, kan hij straks weer alles? Of blijft hij beperkingen houden? Die onzekerheid naast het vertrouwen terug krijgen in zijn lichaam is een moeizaam proces, ik merk dat het soms ontzettend lastig is om hier mee om te gaan. Alsof alles nu weer normaal is.....Maar zover zijn we beide nog lang niet.....

Dankjewel lieve familie & vrienden, die er altijd voor ons zijn. Vriendinnen die voor je naar het ziekenhuis rijden om samen te huilen maar ook om de gedachtes te kunnen verzetten, en dan samen pizza & chocolade eten. Je bellen en de liefste berichtjes sturen om je hier doorheen te trekken.Mijn zussen & ouders die ik altijd kan bellen en waar ik altijd bij mag huilen...

Maar ondertussen worden er al wel weer nieuwe plannen gemaakt voor die toffe reis, want hé, dan zijn we alweer een stuk verder in onze weg naar de toekomst! En tot die tijd blijven we van de kleine dingen genieten die het leven ons schenkt! Want daar zijn we samen zó goed!

Liefs!

Ik heb een wens....

Ik heb een wens, een mooie wens.....Een droom, een droom die ik langzaam verloren ben. Ik heb iets verloren wat ik nooit heb mogen hebben....Afgelopen jaren waren pittig, het gevoel van zo graag iets willen, maar wat voor mij niet bereikbaar bleek en waarschijnlijk ook nooit zal worden.....moeder worden. Zelf mogen ervaren hoe het voelt om leven in je te voelen, een mensje wat op je lijkt, die sommige karaktereigenschappen van jezelf langzaam ontwikkeld tot een mooi mens, waar je trots op kunt zijn. 

Wat ik nu voel vanbinnen is verdriet, alsof ik een stukje verloren ben. Alsof er iets in mij is overleden, en dat doet pijn. Heel erg veel pijn, een gemis van iets wat ik nooit heb gehad. Ze zeggen dat je door een rouwproces gaat, ik weet niet hoe het voelt, maar dat het pijn doet is zo waar......

Afgelopen jaren waren zwaar, hoop & teleurstellingen, hormonen dag in dag uit...je eigen lichaam niet meer kennen, er niet mee bezig willen zijn maar waar je elke dag weer mee geconfronteerd wordt. Je kunt het niet even in een potje stoppen, het is er altijd. Ritjes op en neer naar het ziekenhuis, echo's, puncties, hopen en wachten. Twee weken wachten, de muren komen op je af, je gevoel zegt eigenlijk al wat je niet wilt horen.....maar heeft toch gelijk als je weer die test mag doen.....je blijft hopen, maar diep van binnen weet je het antwoord al....elke keer weer.....

Dan komt er een moment dat de tranen over je wangen lopen als je weer het ziekenhuis binnenloopt, en dan weet je wat je hart je al eerder probeerde te vertellen....laat het los, laat het gaan....sta niet te lang stil bij het verleden, maar stap het heden in en geniet van alle mooie momenten die er wel mogen zijn....

                                                            'Volg je hart want dat klopt.....'

                        

Workshop stippen op servies

De winter is in volle gang, vroeg donker en veel kaarsjes aan. Ideale tijd van het jaar om in de avonduren iets leuks te maken. Stippen op servies & keramiek!

Het leuke van deze hobby is dat je het altijd even aan de kant kunt zetten en niet in een keer af hoeft te maken. Het gebruik van servies of vazen kun je heel goed scoren bij de kringloop voor heel weinig geld, en op die manier recycle je weer. Vooral vazen en mooie theepotten kun je daar vinden.

Het is niet moeilijk, en voor mij werkt het heel erg rustgevend, je denkt alleen maar na over het ontwerp wat langzaam ontstaat.

Ik geef de workshops op woensdagavond bij me thuis vanaf 19:30. Uiteraard met drinken en iets lekkers!

Op dit moment heb ik nog geen nieuwe data voor de workshops, maar zou je er graag een volgen, mail me dan, dan kijk ik of ik er toch een in kan plannen!

Ben je enthousiast geworden bij het zien van de foto's?
Stuur me dan een mailtje en ik laat je weten of er nog een plekje is! Helaas heb ik maar een klein huis en ruimte voor vijf personen, dus vol is ook echt vol!

Wil je graag een workshop op locatie, geen probleem.

email: Joyce.beumer@telfort.nl

Ons avontuur in Vietnam

Sinds donderdag zijn we weer terug van een indrukwekkende, bijzondere reis door Vietnam. Een land met meer scooters dan auto's, die heel goed weten waar hun toeter zit! Waar ze alles eten behalve dolfijnen en slangen in rijstwijn stoppen omdat ze denken dat dat heel gezond is. We trokken in ruim drie weken van noord naar zuid Vietnam, maar begonnen twee dagen in Hong Kong. Wat een fijne stad, heel veel hoogbouw, en dan zomaar ergens het park, met op de achtergrond de hoge gebouwen, een mooi contrast wat zeker bij deze stad hoort. We bezochten de bekende hippe wijk SOHO, waar we een drankje deden in een gezellige wijnbar, en aten aziatische tapas,met de lekkerste jasmijnrijst, in een knus restaurant. We bezochten de bloemenmarkt en genoten van de vele verschillende orchideeën, liepen over de vogeltjesmarkt, waar veel vogels in slechte conditie in hun hokje zaten en er sprinkhanen rondsprongen die de dood waren ontsnapt, deze worden namelijk levend in zakjes verkocht. We bekeken vissen in plastic zakjes en liepen langs de dure grote winkels!

 

Na een nacht niet te hebben geslapen, lang leve de jetlag, vertrokken we om vijf uur in de ochtend in de pittige tropische regenbui naar het vliegveld. Ons volgende avontuur lag op ons te wachten.

Hanoi, een stad met smalle wegen, stoplichten die geen enkele functie hebben, waar je moet leren oversteken, de zebrapaden een mooie decoratie zijn en de Vietnamese vlaggen wapperden omdat er een verkiezing aankwam.

Even wennen aan de warmte & de drukte, maar ook weer genieten!

 

We bezochten het mausoleum van Ho Chi Minh, best indrukwekkend, en wandelden  door de stad, over de markt. Wat altijd weer een feest is om rond te kijken, de bedrijvigheid op te nemen maar ook om fruit en groente te ontdekken die wij hier niet kennen. Soms mag je een foto maken en soms niet. Fietsen worden volgebouwd met verkoopwaar, je ziet van alles voorbij komen, bloemen, kratten bier, bezems en ander schoonmaakgerei, kopjes & schotels, rietjes, matrassen, kokosnootbomen en zo kan ik nog wel even doorgaan! 

 

 

 

Eten hier is walhalla, vooral als je van koriander & munt houdt, loempia's gebakken maar ook vers gevuld zijn heerlijk! Gevuld met vis, kip of garnalen, met groentes en de lekkerste dip gemaakt van vissaus of van passiefruit. Uiteraard eten we zo goed als alles met stokjes, wat eigenlijk heel relaxed is want je eet veel rustiger! En de bamisoep gaat veel makkelijker naar binnen!

 

 

We mochten genieten van een minicruise in Halong Bay, prachtig stuk natuur met de kalkstenen rotsen die uit de zee omhoog rijzen naar de hemel. We gaan varen en terwijl je op het dek staat verandert het landschap telkens weer, het water is blauw groen en de vissersnomaden dobberen hier ook rond, levend van de visvangst. We zijn nog de verassing grot ingegaan, een kleine opening die de toegang is tot een enorm grote open ruimte, prachtig! Er liepen drakenstaarten in de rotsen en ik zag een hartje. Bijzonder!

We hebben gefietst op het platteland tussen de rijstvelden door, waar we de ene ijsvogel na de andere spotte. Kinderen uitbundig zwaaide en 'hello' riepen, het dagelijks leven aan ons voorbij zagen komen, met de meest relaxte waakhonden die ik ooit heb gezien.

Met de trein reden we 500 km naar het zuiden in de nacht, heel relaxed. Een prettige manier van reizen, de wegen zijn hier niet allemaal even glad, zeg maar hobbelig.

We bezochten de Verboden Paarse Stad in Hue, een ommuurd privéterrein van een keizerlijke familie. Helaas niet goed onderhouden en al flink in verval, maar met grote heerlijk ruikende frangipani bloemen!

 

 

Hanoi staat bekend om de lampionnen, het is een sprookjesachtig stadje als in de avond om half zeven de zon uitgaat en de lampionnen aangaan! Betoverend! We hebben zelf een lampion gemaakt, leuk om te doen, en om te zien hoe het in elkaar zit. Eindresultaat, twee vrolijke lampionnen, die we gelukkig in konden klappen, maar eenmaal thuis toch wat lastiger waren om open te maken...Uiteraard gingen er ook twee grote mee de koffer in!

 

 

We bezochten verschillende plekken die ter nagedachtenis aan de oorlog open zijn gesteld. Zo liepen we door het dorp My Lai, waar de inwoners stuk voor stuk zijn omgebracht, hebben we een kijkje genomen bij de Cu Chi tunnels, een ondergrondse tunnel van 250 km, waar mensen woonden en voorbereidingen troffen voor de gevechten tegen de Amerikanen. Ik ging in een van de openingen staan, zo smal, en zo laag. Ik kreeg het al benauwd toen ik erin ging staan. Heftig!

 

 

We zijn gaan snorkelen in Nha Trang, het boottochtje naar het koraaleiland was gaaf! Relaxed was het niet, de boot stuiterde over de golven heen en wij vlogen telkens weer een centimeter of 30 de lucht in! Maar het snorkelen was weer fijn, zwarte stekelige zee-egels, grote felgekleurde papegaaivissen, felblauwe zeesterren, kleine eigenwijze zebravisjes die om je heen zwemmen & kleine kwalletjes die je af en toe voelt prikken. Een andere wereld!

We genoten van een fijn resort aan het strand, heerlijk om even uit die hectiek te kunnen stappen! Een prachtig zwembad en een heerlijke helder blauwe zee! En een strand vol met prachtige schelpen, lichtblauwe zeesterren ,verschillende kleuren krabben en heremietkreeften. Ik verzamelde een mooie collectie bij elkaar en stopte die veilig in de dopperflessen die we bij ons hadden.

 

 

Een van mijn lievelingsbloemen waren er volop! Kijk hoe mooi deze roze bougainville is!

 

We maakten boottochtjes met een sampan (traditioneel roeibootje), zo rustgevend. Groen, kalkrotsen die naar de hoogte piekten, vlinders in alle kleuren en maten, de lotusbloemen die hier overal groeien en ook gebruikt worden voor o.a. het maken van thee, libellen, ijsvogels, en we spotte de zeldzame witromplangoer apen, met kleintjes op hun arm! Twee die door de bomen vlogen achter elkaar aan, prachtig! De natuur is zo mooi!

 

 

Oude tempels, nieuwe tempels, keizerlijke woningen, we bezochten ze een voor een. Verkopers die je ananas, waaiers, Vietnamese bamboe hoedjes, mango, kokosnoten met rietjes willen verkopen! We dobberde in een rieten mandje tussen de waterpalmen door, en kreeg ik een ring gevouwen van blad aan mijn vinger, viste ik krabbetjes op met paarse en oranje scharen. En dronken liters water!

Bezochten de Mekong Delta, een drijvende markt.....En vierde daar ook mijn verjaardag, met taart die mijn lief voor me geregeld had. Fietste tussen de riviertjes door, onder de bananen-, durian- en jackfruitbomen door, maakte foto's van tempeltjes onderweg en genoten van een heerlijk koud biertje na afloop!

 

 

Drakenfruit....

 

Met een glimlach kijk ik terug naar deze bijzondere, inspirerende reis! Waar we lieve mensen ontmoetten, saigon biertjes dronken, frietjes aten met stokjes, veel te veel souvenirtjes kochten & de mooiste foto's maakten!

*

Stad & Natuur

Het ontbijt is echt goed, de ananas is hier zo lekker zoet! De yoghurt is wat aan de zoete kant, maar wel lekker....vers brood, verse meloensap, en elke dag een gebakken eitje zoals jij dat graag wilt.... Na het ontbijt gingen we echt de toerist spelen, een ritje door de stad in een riksja. Deze is al een tijdje uit het straatbeeld verdwenen als gewoon gebruik voor de bevolking, maar wordt nog wel gebruikt voor de toeristen. Fietsen zie je nog wel, maar niet veel. De meeste zijn vol bepakt met allerlei verkoopwaren, bedenk het en je ziet het voorbij komen. Bloemen, groentes, fruit, bakstenen, kratten cola, porselein en speelgoed. Je vraagt je af of het allemaal wel goed gaat. Het riksjatoertje was leuk, een hele prettige, relaxte manier om de stad te zien. Door een wirwar van straatjes heen zie je de Vietnamezen lunchen, op de stoep zittend op kleine plastic stoeltjes, genieten van een heerlijke kop noodlesoep, etend met stokjes. Ook wij eten onze noodlesoep met stokjes, dat gaat echt een stuk makkelijker! Elke straat heeft zo z'n eigen spulletjes om te verkopen, de stoffenwinkels bijelkaar, de ijzerhandel,de vrolijk gekleurde lampionnenwinkels, de net niet moderne schoenenwinkels....na dit heerlijke ritje zijn we uitgestapt en zijn we gaan dwalen door de stad over de markten heen. Wat een bedrijvigheid, illegale bloemenverkoop op een fiets, zoete zelfgebakken koekjes in grote plastic tassen en vers fruit op grote rieten manden. Op kleine bbqs worden sateetjes gebakken die gegeten worden bij de heerlijke rijst. Kraampjes met vis verkopen schildpadden die hun kopje buiten hun hokje steken omdat ze eruit willen, kikkerbilletjes worden afgehakt, schelpen worden gewassen en de krab kan geen kant meer op, zijn pootjes zitten vastgebonden. Hanenkoppen en poten liggen in warmte, en de haan is mooi opgebonden, yogakip zoals Eus dat zei, om gebruikt te worden als offer. Flink versierd met bloemen en na de offering eten ze de haan op. We hebben weer een fantastische lunch gehad en het eten met  stokjes gaat bijna als vanzelf....stukjes vis, zoet zure kip, onwijs lekkere aubergine, zachte smaakvolle rijst en gemixte groentes. Het is elke keer weer een verassing wat we gaan eten, maar alles is echt lekker! Na de lunch zijn we nog verder gaan dwalen, heerlijk om helemaal op te gaan in het leven van de vietnamezen. We bezochten nog een tempel in het meer en mochten een uurtje kijken naar een uitvoering van het waterpoppentheater. Er werd live gezongen en live gespeeld, het was best heel grappig om te zien. Een dag vol nieuwe indrukken , nieuwe herinneringen en een berg vol mooie foto's!

Vandaag laten we het drukke Hanoi achter ons en rijden richting Halong bay, een van de mooiste stukjes natuur Vietnam. De rit naar dit natuurwonder is al een beleving op zich, zoveel te zien, rijstvelden, mooie vergezichten, kleine dorpjes & roze gasflessen! Halong Bay is druk, druk met toeristen en boten, en dan zijn we in het laagseizoen, maar het is absoluut nog te overzien. We gaan een boot op en krijgen de sleutel van onze kamer, wow! De Love boat is er niks bij! Schuifdeuren die je helemaal open kunt schuiven en dus volop kunt genieten van je uitzicht als je op bed ligt, een kleine maar moderne douche met een geweldig grote douchekop. Echt een ieniemienie cruise gevoel. Leuk! 

De lunch was tot in de puntjes verzorgt, we zijn gaan varen naar een grot, Eus is gaan kanovaren door dit gebied, ik heb foto's gemaakt van het geweldige landschap. Blauw groen water waar rotspartijen uit het water steken bedekt met groene planten en bomen. Elke meter die je vaart veranderd het landschap. Kleine bootjes op het water, waar de kleurige kleding hangt te drogen, waar gevist wordt, maar ook geleefd en geslapen. De nomaden van het water, wonen op een woonbootje en leven van hun visvangst. Bijzonder en best heftig om te zien, de omstandigheden zijn echt minimaal. Vooral in het regenseizoen, want geloof me, het kan echt heel erg hard regenen!

Op de boot hebben we nog een mini cursus vietnamese loempias maken gehad, supersimpel, maar zo lekker! Dat gaan we thuis ook eens proberen.

Het diner was werkelijk bijzonder lekker maar ook zo mooi! De smaken waren een betovering op je mond en het zag er allemaal uit als kleine kunstwerkjes. We genoten nog wat na op het dek, deden zelf ook een poging om inktvis te vangen wat helaas niet is gelukt. En doken op tijd ons bedje in want de volgende dag om 7 uur stond het ontbijt alweer klaar om vervolgens in een klein bootje naar de grotten te varen. De verrassings grot, je gaat namelijk door een hele smalle ingang om vervolgens in een hele grote open ruimte te komen! WoW! Heel gaaf met al die stalagnieten en stalagtieten! 

Nadat we waren aangekomen in ons hotel in Ninh Binh, zijn we een kleine stadswandeling gaan doen. Ook hier is het druk met verkeer, maar zijn de wegen een stukje breder, waardoor er voor iedereen een tikkeltje meer ruimte is. De markt, is altijd een ervaring, het blijft leuk en soms ook heftig! Voor het eerst in mijn leven heb ik een geslachte hond gezien in de marktkramen, ik vond het echt bizar, en werd er gewoon even stil van....Je weet dat ze het eten, maar als je het dan ook daadwerkelijk ziet liggen wordt je er flink mee geconfronteerd.....

Hier zijn er toch meer mensen die het niet fijn vinden als je rondloopt met je camera, mij werd verboden om een foto te maken van een bak krabben. Dan niet.... Ik vind ze ergens anders wel..... Veel kinderen hier die het maar al te leuk vinden om te zwaaien en hello te roepen! Dan kijken ze je aan met van die donkerbruine kijkers, pikzwart haar en een verlegen glimlach.....genieten! 

Morgen gaan we weer met een boot varen en springen we zelf op de fiets. Gelukkig niet in de stad maar gewoon rustig op het platteland!

 

Van Hong Kong naar Vietnam....

Al een paar dagen genieten we volop van het aziatische leven. De geuren van eten, de kleuren van de mooiste stoffen, de hectiek op straat met de vele scooters waar oversteken steeds beter gaat, het heerlijke verse fruit dat zoveel zoeter is dan thuis en zo kan ik nog wel even doorgaan....ons avontuur begon in Honk Kong, wat een fantastisch fijne stad! Hip & bruisend! Een enorme haven, ontelbaar veel hoge flats, heerlijk eten, happy hour in de bars, de geweldige handige metro, orchideeen in overvloed en heel veel verkeer. Auto's die bumper aan bumper rijden, scooters die aan alle kanten voorbij rijden, fietsers en bussen,het is een avontuur! De stoepen zijn bijna niet meer zichtbaar door de ontelbaar vele scooters die er geparkeerd worden...winkeltjes in overvloed, alle soorten en maten! Alle viswinkels zitten bijelkaar, waar de zakjes met vissen aan een rek hangen, de bloemenwinkels zitten allemaal bij elkaar, waar ze ontzettend mooie orchideeen verkopen, blauw gekleurde bloemen, paars glitterende rozen en bloemen uit holland....We bezochten soho, waar je met de roltrappen naar boven gaat, dronken een biertje in het belgische cafe en dronken een aperol spritz in een hippe trendy bar! Aten aziatische tapas met jasmijnrijst en wandelde weer terug naar de metro door de dure winkelstraat, met grote merken als Gucci & Chanel,met hun prachtige winkels en etalages! Windowshopping is fun! De volgende dag bezochten we de bloemenmarkt, vogeltjesmarkt, en dwaalde door de straten en genoten van alles wat er om ons gebeurde. Maar kochten we eerst een paraplu, de regen kwam met bakken uit de hemel, duidelijk het begin van het regenseizoen! We sloten de middag af in het Hong Kong Park, waar  mijn favoriete boom, de frangipani die èn mooi en heerlijk ruikt, prachtig in bloei stond. Er een kakatoe rondvloog en schildpadjes in het water dobberde. En waar ik leeggeprikt ben door een mug of iets dergelijks....mijn armen en voeten zijn helemaal bespikkeld.....en met die warmte jeukt het nog extra....

Van HongKong vlogen we weer verder naar Hanoi, Vietnam. Onze eerste kennismaking met dit bijzondere land. Hier nog veel meer scooters dan in Honk Kong, de straat oversteken is even wennen, maar als je rustig loopt rijden de scooters gewoon om je heen. Na twee dagen begin ik er al steeds beter in te worden! Stoplichten zijn er wel, maar niet veel, zebrapaden zijn een leuke versiering op straat maar dienen verder nergens voor....

Ik moet altijd even wennen in een nieuwe stad, vooral als het zo rond de 35 graden is en een flinke hoge luchtvochtigheid, er zoveel mensen om me heen zijn,  de geuren en dan ook nog het gezang door de microfonen ivm de verkiezingen. Best even heftig, en oh ja, nauwelijks tot geen slaap door de jetlag....maar dag twee is dat alweer helemaal verdwenen! Het eten hier is echt zo lekker, er wordt veel gebruik gemaakt van citroenmunt en koriander, en de morning glory is een heerlijke groene bladgroente! De springrolls hier zijn zo heerlijk! Vandaag hadden we een programma, maar eerst wakker worden en genieten van een goed ontbijt. Om acht uur het busje in en daar gingen we, we bezochten onder andere het maussoleum van Ho Chi Minh, wat strict gebonden was aan regels, netjes in twee rijen blijven lopen, camera's mochten niet mee naar binnen, en niet praten. Maar om hem daar zo te zien liggen is toch best indrukwekkend, vooral omdat hij voor de vietnamezen echt een held is, ze zien hem als de vader van het volk. Naast dit enorme bouwwerk staat het koninklijke paleis, waar morgen Obama zal worden ontvangen, een bijzondere gebeurtenis voor de vietnamezen. Wie weet komen we hem nog wel tegen! 

We wandelde langs tempels met gouden boedha's, en genoten van de prachtige roze met gele lotusbloemen in de grote vijver...waar verschillende vlinders van zwart tot rood gekleurd vrolijk rondfladderde. 

Morgen gaan we een stadswandeling doen, en een ritje in de riksja, leuk! 

Nu tijd voor dromenland!